Tijdens Wereldlichtjesdag worden ze één voor één genoemd. Namen. Voor iemand die toevallig zou luisteren, zijn het misschien alleen voornamen. Maar voor de mensen die ervoor naar Wereldlichtjesdag zijn gekomen, zit achter zo'n naam een hele wereld.
Een gezicht. Een stem. Een bepaalde manier van lachen. Een verjaardag die nog altijd in de agenda staat. Een lievelingsliedje. Een stoel aan tafel. Een foto in de woonkamer. Misschien een kamer die ooit anders was ingericht. Plannen die er waren. Herinneringen aan wat wel is geweest en gedachten aan wat had kunnen zijn.
Daarom is een naam nooit zomaar een naam.
Het hardop noemen van de namen is ieder jaar een bijzonder moment tijdens Wereldlichtjesdag in Dronten. Sommige kinderen worden nog maar kort gemist. Andere namen worden genoemd door ouders die hun kind al vele jaren moeten missen. Er zijn kinderen die volwassen waren toen zij overleden en kindjes die nauwelijks of helemaal niet de kans kregen om het leven te leren kennen.
Op Wereldlichtjesdag doet dat verschil er niet toe. Een kind blijft een kind. En liefde kent geen houdbaarheidsdatum. Misschien is juist dat waarom het noemen van een naam zoveel kan betekenen. In het dagelijks leven kan het soms moeilijk zijn om over een overleden kind te beginnen. Mensen zijn bang om verdriet op te rakelen of weten simpelweg niet wat ze moeten zeggen.
Maar wie iemand mist, weet dat het verdriet er toch al is.Het noemen van een naam brengt niet alleen verdriet. Het brengt ook iemand even dichtbij. Het zegt: wij weten dat jij er was. Wij noemen jouw naam. Wij vergeten je niet.